ΒΑΛΕΝΘΙΑ – ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ

Έκανε αυτό που πριν δύο εβδομάδες έμοιαζε αδύνατο. Από το 0-2 στη σειρά και δύο χαμένα παιχνίδια στη «Roig Arena», κατάφερε να πάει στο ΟΑΚΑ και να κερδίσει δύο φορές τον Παναθηναϊκό, στέλνοντας τη σειρά σε Game 5. Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι δεν πήρε αυτές τις νίκες «κλέβοντας» παιχνίδια. Για μεγάλα διαστήματα ήταν ξεκάθαρα καλύτερη ομάδα στο παρκέ. Και στα δύο ματς στην Αθήνα είχε διαφορά τουλάχιστον εννέα πόντων στα τελευταία λεπτά, με τον Παναθηναϊκό απλώς να μαζεύει το σκορ στο τέλος.

Ο απόλυτος πρωταγωνιστής είναι ο Μοντέρο. Στο Game 4 έκανε elite εμφάνιση με 29 πόντους, 7 ριμπάουντ και 7 ασίστ, επιβεβαιώνοντας ότι πλέον ανήκει στο «πάνω ράφι» της Λίγκας. Δεν είναι μόνο scorer, διαβάζει σωστά κάθε κατάσταση, δημιουργεί συνεχώς ρήγματα και βρίσκει ελεύθερους συμπαίκτες με τρομερή ωριμότητα για παίκτη 22 ετών. Δίπλα του, ο Μπάντιο εξελίχθηκε σε σταθερή δεύτερη επιθετική λύση, ενώ οι Τόμπσον και Τέιλορ δίνουν ισορροπία και στις δύο πλευρές του γηπέδου.

Η ομάδα του κόουτς Μαρτίνεθ παίζει ίσως το πιο σύγχρονο transition μπάσκετ στην Ευρώπη. Μόνο η Παρί έτρεχε περισσότερο φέτος. Η Βαλένθια ψάχνει συνεχώς σκορ μέσα στα πρώτα οκτώ δευτερόλεπτα, δημιουργεί mismatches και παράλληλα είναι εξαιρετική στο αμυντικό transition. Αυτό ακριβώς έχει διαλύσει τον Παναθηναϊκό στη σειρά. Οι Ισπανοί όχι μόνο τρέχουν σωστά, αλλά εμποδίζουν και το «τριφύλλι» να βρει εύκολους πόντους στον ανοιχτό χώρο. Επιπλέον, το versatility των ψηλών τους (Κοστέλο, Πραδίγια, Ρίβερς, Κι και Σακό) δίνει συνεχώς διαφορετικές επιλογές και spacing στην επίθεση.

Χωρίς τους Πουέρτο (γκαρντ) και Λόπεζ-Αροστέγκι (φόργουορντ). Κανονικά ο Κι (φόργουορντ).

Βρίσκεται πλέον με την πλάτη στον τοίχο, παρότι είχε φύγει από τη Βαλένθια με 2-0 και ξεκάθαρο προβάδισμα πρόκρισης. Τώρα κινδυνεύει να γίνει μόλις η δεύτερη ομάδα στην ιστορία της Euroleague που αποκλείεται έχοντας προηγηθεί 2-0 σε σειρά playoffs. Και αν συμβεί αυτό, θα πρόκειται για τεράστια αποτυχία, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι μιλάμε για το πιο ακριβό ρόστερ στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Η πίεση πλέον είναι τεράστια, τόσο για τον κόουτς Αταμάν όσο και για όλους τους σταρ της ομάδας.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Παναθηναϊκού είναι ότι μοιάζει περισσότερο με σύνολο παικτών που παίζουν isolation παρά με δεμένη ομάδα. Όταν μπαίνουν τα δύσκολα σουτ, μπορεί να κερδίσει οποιονδήποτε – όπως έγινε στο Game 2 με τα απίθανα τρίποντα. Όταν όμως αυτά δεν μπαίνουν, η επίθεση κολλάει εντελώς. Ο Ναν παραμένει ο μοναδικός γκαρντ που δημιουργεί σταθερά ρήγματα, αλλά στη σειρά δεν είναι αρκετά επιθετικός. Το ότι έχει εκτελέσει μόλις πέντε βολές σε τέσσερα παιχνίδια είναι απίστευτο για παίκτη με το δικό του usage. Όταν δεν επιτίθεται δυναμικά στο καλάθι, όλη η επίθεση γίνεται στατική και προβλέψιμη.

Ο Οσμάν ήταν εξαιρετικός στο Game 4 με 26 πόντους, ενώ ο Ναν είχε 19 και ο Χέιζ-Ντέιβις 12. Όμως οι περισσότεροι πόντοι έρχονται μέσα από δύσκολα plays και όχι μέσα από οργανωμένη δημιουργία. Ο Γκραντ κάνει τη χειρότερη χρονιά του με την «πράσινη» φανέλα, οι άμυνες περνούν κάτω από τα screen απέναντι στον Σορτς και ο τραυματισμός του αρχηγού Σλούκα έχει αφαιρέσει το μοναδικό καθαρό playmaking μυαλό της περιφέρειας. Ο Λεσόρ παλεύει σταθερά μέσα στη ρακέτα, αλλά χωρίς βοήθεια στα ριμπάουντ και χωρίς σωστή δημιουργία από την περιφέρεια, ο Παναθηναϊκός δείχνει μπλοκαρισμένος, ακριβώς τη στιγμή που η πίεση έχει φτάσει στο maximum.

Παραμένει εκτός ο Σλούκας (γκαρντ).